Czy istnieje możliwość odwrócenia kierunku pola grawitacyjnego ?

 

Moim zdaniem tak.

 

Proponuję następujący model urządzenia. Urządzenie jest uproszczonym stojanem silnika. Takie silniki bezwirnikowe w technice nazywane są silnikami liniowymi i z reguły nie mają przekroju kołowego. Na zaproponowanych tu rysunkach napięcie ma pojawiać się na kolejnych uzwojeniach tworząc tzw. efekt wirowy pola magnetycznego lub wirujące po okręgu pole magnetyczne.

 

 

 

Na rysunku 1. wektor indukcji magnetycznej jest styczny do okręgu,

na rysunku 2. wektor jest prostopadły. Materiał, z którego powinno być urządzenie, ma się jak najmniej nagrzewać, należy więc uniknąć efektu Berghausena.

 

 

Rozumuję, że jeśli liniowa prędkość wirowania wektora indukcji magnetycznej osiągnie prędkość światła, to do powstania masy relatywistycznej efektu, masa spoczynkowa nie jest niezbędna.

 

Początkowo sądziłem, że wewnątrz pierścienia można by umieścić coś w rodzaju gazu magnetycznego lub ciecz magnetyczną ale przesunięcie ciała fizycznego o masie spoczynkowej różnej od zera wymaga włożenia energii i zanim doszłoby do uzyskania masy relatywistycznej, ciśnienie na ścianki zewnętrzne pierścienia wywołane siłą odśrodkową zniszczyłyby pierścień.

Zacytuję tu sentencję mojego nieżyjącego już przyjaciela „ ... do stworzenia świata nie potrzeba mieć ruchu i materii, wystarczy sam ruch ...”

 

Jeśli wirujące pole magnetyczne wytworzy masę relatywistyczną to zadziała na nią siła odśrodkowa.

 

W pierścieniu za pomocą zwojnic chcę uzyskać wirowe pole magnetyczne, żeby wirowało z prędkością światła. W tym celu należy zasilać układ napięciem przemiennym o częstotliwości zależnej od promienia pierścienia.

 

 

 

          2 ¶ r

V  =                               V  =  c

              T

 

Gdzie V – prędkość liniowa po okręgu  r – promień pierścienia         T – okres  
c – prędkość światła

 

c   =  2 ¶ r f

 

gdzie          f = 1 / T      - częstotliwość

 

2 ¶ r f  =  300000000 m/s

 

zakładając, że promień okręgu wynosi 1m zakładana częstotliwość powinna wynosić około

 

         300000000

f   =                            ~  50000000 Hz  = 50 MHz

               2 ¶

 

 

opór dynamiczny układu wyniesie:

 

 

Z  =  √ R2  + ( XL – Xc) 2     

 

Zakładając, że w układzie szeregowym nie zastosujemy pojemności opór będzie miał postać:

 

Z  =  √ R2  +  XL 2     

 

Gdzie  R – opór czynny                 XL – opór bierny

 

Opór czynny jest nieporówywalnie mały w stosunku do biernego a  wartość biernego jest wprostproporcjonalna do częstotliwości. Wartość Z jest wielkością skończoną

 

Dostarczona energia wyniesie :

E = I2 • Z

 

Wzrost masy relatywistycznej układu wyniesie :

             m0

mr =                        

         1 -  V2 / c2

 

Ponieważ c ma być równe V w mianowniku otrzymujemy symbol nieoznaczoności, masa relatywistyczna efektu wirowego będzie rosnąć do nieskończoności. Tymczasem energia dostarczana do układu jest wielkością skończoną i niekoniecznie dużą, gdyż prędkość efektu zależy tylko od częstotliwości zasilania.

Spodziewam się, że powstanie masy relatywistycznej na krawędziach pierścienia musi w tych warunkach odbyć się kosztem masy spoczynkowej urządzenia. Jeśli za środek masy spoczynkowej przyjmiemy geometryczny środek pierścienia to możemy się spodziewać, że masa mierzona w tym punkcie będzie maleć (w jakim czasie ?) a z nią siła grawitacji (czyżby do wartości ujemnych ?).

 

 

Powrót do strony głównej